HomeNieuwsSGP over Maarsbergen: 'Onmogelijk dilemma'

SGP over Maarsbergen: 'Onmogelijk dilemma'

Publicatiedatum: 25 nov. 2020

Vandaag stond er weer een belangrijke vervolgstap op de commissie-agenda voor de ondertunneling van de N226 bij Maarsbergen. Commissielid Frans Hazeleger voerde het woord. Hij bracht het volgende in:

Voorzitter,

 

Het is in mijn nog niet zo gek lange politieke loopbaan nog nooit gebeurd dat ik als een berg heb opgezien tegen een commissievergadering. Vandaag is het zo ver. We zijn door het college voor een buitengewoon lastige afweging gesteld. We kunnen het vandaag als commissie en volgende week als Staten eigenlijk alleen maar fout doen. Wij staan voor een werkelijk onmogelijk dilemma. We moeten kiezen tussen een besluit met een op verschillende punten rammelende onderbouwing of vertraging. En dat raakt mij. Dat raakt mij echt. En het debat richting die beslissing moet dan ook nog eens via de digitale middelen plaatsvinden.

De discussies over de ondertunneling in Maarsbergen kenmerken zich door een treurige aaneenrijging van bestuurlijke halsstarrigheid en politieke besluiteloosheid. In 2017 is de laatste kans om een goede oplossing voor alle betrokkenen door de Staten verworpen. Achter die beslissing gaan wij niet terug. In een democratie moet je soms je verlies nemen.

Ik zou als niet direct omwonende inwoner van Maarsbergen in maart 2017 de harp aan de wilgen hebben gehangen. Dat is niet wat enkele Maarsbergense inwoners hebben gedaan. Zij zijn ook na 2017 intensief betrokken geweest en hebben verbetering na verbetering aangedragen, wellicht aangemoedigd door de moties Hart voor Maarsbergen en Verenig Maarsbergen collega’s D’Hondt en De Droog. Vanuit de provincie is er ook echt energie gestoken in een goed participatieproces. En toch zie ik in de stukken dat alle oplossingen stuk voor stuk zijn weggewuifd. Zelfs als deze oplossingen werden ondersteund door externe audits en rapporten. Voorzitter, mijn vraag aan het college is: wat is nu eigenlijk het doel geweest van deze participatie? Is er echt oprecht gezocht naar gemeenschappelijke waarden en een optimale consensus? Of was het enige doel om het geheel RvS-proof te maken? Wij zien bij bijna alle voorstellen in zienswijzen een opsomming van argumenten contra, maar die worden nooit afgewogen tegen de (soms aanzienlijke) argumenten pro. Waarom is dat? Graag uw reflectie.

Het is voor ons met de huidige stukken onmogelijk om voor deze PIP te stemmen, maar het voelt ook heel slecht om tegen te stemmen. Niemand wil vertraging op dit belangrijke project. Echt niemand. Iedere keer als ik over de N226 naar de A12 rijdt verbaas ik me weer over het grenzeloze geduld van mijn vrouw die hier iedere dag twee keer langskomt en rustig aansluit in de ronkende rij voor stoplicht en spoorwegovergang. Als je (bij de huidige problematiek) weet dat straks de dienstregeling ook nog eens opgeplust wordt, kun je niet met droge ogen voor vertraging pleiten. Maar in dit dilemma zijn we wel terechtgekomen door een bestuur en politieke meerderheid die de hete aardappel steeds voor zich hebben willen uitschuiven. Pijnlijk.

Wat was de opdracht richting het college? Op basis van de variant waarvoor is gekozen in maart 2017 moest het college (volgens de aangenomen motie Verenig Maarsbergen) gaan zorgen voor ‘een zo breed mogelijk gedragen voorstel voor inpassing’ en ‘zo spoedig mogelijk met een voorlopig ontwerp te komen waarin de inwoners duidelijkheid krijgen over de inpassing van dit project’. Er ligt nu een plan dat niet breed gedragen wordt en waarin inwoners geen duidelijkheid krijgen over de inpassing van dit project.

Ik wil afsluiten met vijf concrete pijnpunten voor onze fractie.

  1. Wij zijn echt ontevreden over de maatregelen voor inpassing en geluid, zeker voor de Engweg en de Tuindorpweg. Er ligt een aangenomen motie van mevrouw d’Hondt, waarin het college wordt verzocht speciale aandacht te hebben voor ‘optimale bescherming tegen geluids- en fijnstofoverlast van de bewoners van de Engweg’. Er wordt nu strikt juridisch geredeneerd, terwijl wij, en blijkbaar ook een Statenmeerderheid, er veel meer naar willen kijken vanuit brede welvaart en het welbevinden van aanwonenden. Waarom is er voor gekozen één inpassingsvariant uit te werken met een vast bedrag en het predicaat ‘doelmatigheid’ en niet bijvoorbeeld drie scenario’s, waarbij het aan de Staten werd gelaten om een afweging te maken tussen kosten en welbevinden van omwonenden? Het is wat ons betreft tekenend dat er onder het kopje duurzaamheid vrijwel uitsluitend technische zaken staan vermeld. Is dat duurzaamheid? Wij denken dat er meer nodig is om de inpassing goed te laten landen in Maarsbergen. Dat is goed voor mens, dier en natuur. 
  2. Het tweede punt, er liggen vanmiddag plannen voor die wij als fractie hoog waarderen. Snelheid terug naar 50. Waarom is er niet voor gekozen dat meteen te doen? Dat levert ook kansen op. Eén rijstrook richting het noorden. Waarom negeert u rapporten? Een open Tuindorpweg in combinatie met de Bosweg als nieuwe upgrade. Kansen voor een echte impuls in het dorpshart extra geld over voor een betere inpassing van het plan in Maarsbergen. Onzes inziens is er in het proces richting dit PIP te weinig gedaan met deze constructieve voorstellen en de argumenten om er niks mee te doen zijn voor ons veel te dun. 
  3. Wij zijn niet overtuigd dat met dit voorstel een goede impuls kan worden gegeven aan het dorpshart van Maarsbergen. In huidige plan is het dorpshart gewoon de toegangsader tot het hele dorp Maarsbergen. Hoe denkt het college dat de gemeente hier een goede uitwerking aan kan geven? 
  4. Wij vinden dat er weinig is gedaan met de aanbevelingen van de verkeersaudit. Veel dingen zijn met goede of minder goede argumenten terzijde geschoven. Veel is ook vooruitgeschoven naar een volgende fase. Wij willen vragen het college daarom de volgende verkeersveiligheidsaudit met een reactie van de provincie voor te leggen aan de Staten voordat de aanbesteding gaat lopen. 
  5. Wij blijven moeite houden met de compensatie van natuur in heide, zo dichtbij een snelweg.  Wij zien liever een bosrijke verbindingszone, dus bomen, eventueel aangevuld met wat heide. Uitsluitend heide op rijke landbouwgrond, nabij een snelweg is wat ons betreft zeer onverstandig.